مش جراحی پارچه‌ای متخلخل است که معمولا به روش بافندگی حلقوی تاری و با استفاده از نخ‌های تک رشته‌ای ذوب‌ریسی شده از جنس پلیمرهای مختلف به ویژه پلی پروپیلن تولید می‌شود. بیشترین کاربرد مش‌های جراحی، درمان فتق و درمان بیماری افتادگی اندام‌های لگنی است. فتق، برآمدگی و خروج کل یا بخشی از احشای بدن از جای طبیعی، از طریق یک سوراخ در دیواره حفره حاوی آن است. درمان فتق مستلزم بستن محل نقص با نخ بخیه و یا با استفاده از مش جراحی است که به روش جراحی باز یا لاپراسکوپی داخل بدن پیوند می‌شود. مش‌های جراحی به شکل:

پلیمرهای مصنوعی غیرقابل جذب (پلی پرولین)
پلیمرهای مصنوعی قابل جذب (پلی گلیکولیک اسید یا پلی کاپرولاکتون)
کامپوزیتی
زیستی

تولید می‌شوند. پارچه‌ای که به عنوان پروتز داخل بدن قرار می‌گیرد باید دارای ویژگی‌های زیستی و عملکردی پزشکی لازم باشد. به عبارتی یک پروتز ایده‌آل باید مستحکم، انعطاف‌پذیر، غیرحساسیت‌زا و بی‌اثر باشد. از میان خواص ساختاری مش‌های جراحی، نوع مش جراحی و جنس آن، اندازه منافذ، درصد تخلخل و وزن واحد سطح مش جراحی تأثیر ویژه‌ای بر خواص مش‌های جراحی در بدن بعد از پیوند مش جراحی دارند. از میان خواص مکانیکی مش‌ها نیز، استحکام کششی و مقاومت در برابر پارگی از اهمیت ویژه‌ای برخوردارند و بر خواص عملکردی مش جراحی بعد از پیوند داخل بدن مؤثر می‌باشند.

از میان خواص ساختاری مش‌های جراحی، نوع مش جراحی و جنس آن، وزن واحد سطح مش جراحی، اندازه منافذ و درصد تخلخل نسبی تأثیر ویژه‌ای بر خواص مشهای جراحی بعد از پیوند در بدن دارند. مش‌های جراحی بر اساس ماده مصرفی جهت تولید و نوع آن‌ها، وزن واحد سطح و اندازه منافذ و میزان تخلخل به گروه‌های متفاوتی دسته‌بندی می‌شوند.

بیشترین کاربرد مش های جراحی، در درمان هرنی شکمی و بیماری های افتادگی کف لگن می باشد.

مش جراحی

مش پلیمریک دو بعدی